تبليغاتX
ماه بالای سر تنهایی ست

مرثیه

از روی گوش هات جاری بود و

روان می شد روی شانه هات

چه غسل ها که کردند انگشتانم میان آبشار گیسوانت ...

.

آینه ت را نگاه کن! من تاب جاری نبودنش را روی شانه هات ندارم.

نوشته شده توسط عیسا در شنبه یکم بهمن 1390 ساعت 20:9

آ

 

خ

.

نوشته شده توسط عیسا در چهارشنبه نهم شهریور 1390 ساعت 16:12

3.

 

"دوستت دارم"

تکیه کلام تو بود

من بی جهت به آن

تکیه کرده بودم!

 

 

نوشته شده توسط عیسا در دوشنبه هفتم شهریور 1390 ساعت 21:37

11

 

یازدهم هر ماه، کنار تخت سنگ ها، روی شن هایی که

 هنوز عکس خونه و دودکشش رو، موجا از خاطره ی ساحل پاک نکردن ...

.

- چرا یازدهم؟

- دقت کردی، یازده شبیه دو نفره از دور که انگار دارن کنار هم قدم می زنن؟

- شایدم پاهای یک نفر وقتی وایساده، تنها وایساده...

.

 

*یادش به خیر "شبهای روشن"

 

 

نوشته شده توسط عیسا در دوشنبه بیست و سوم اسفند 1389 ساعت 15:56

فال گیر

 

  لب هایم هم

                   نمک گیرش نکرد

  خوش به حال فال گیر

  چه قهوه ی پر نمکی داشت ...

 

 

 

نوشته شده توسط عیسا در جمعه سیزدهم اسفند 1389 ساعت 13:56

ت مث طاقت، ط مث تموم

 

 

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست

در پی ویــران شــدنـــی آنـی ام

 

 

 

نوشته شده توسط عیسا در شنبه هفتم اسفند 1389 ساعت 18:41

از

 

 

این   روزها       تنگ شده اند.

       دست و پایم را گم کردم
                                         که کمتر جا بگیرم

.

 

نوشته شده توسط عیسا در جمعه ششم اسفند 1389 ساعت 15:3

مرگی

 

زندگی مکعبی ست

بـــه        ارتـــــفـــاع

                  مــرگ.

 

 

نوشته شده توسط عیسا در جمعه هفدهم دی 1389 ساعت 20:43

به گریه کردن یک مرد آنور گوشی...

 

 

این م.

 

.

 

پ.ن. لینک آهنگ از وبلاگ سراب آرزوها

 

نوشته شده توسط عیسا در یکشنبه دوازدهم دی 1389 ساعت 19:11

چ قدر !

 

 

چقدر آدم ها فرق می کنند.

چ

قدر

اشتباه ساختمشان

توی ذهنم

...

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

 این      روزها       تنگ شده اند.

         دست و پایم را گم کردم
                                         که کمتر جا بگیرم

.

 

نوشته شده توسط عیسا در پنجشنبه نهم دی 1389 ساعت 14:28

صدا - قت

 

داشت می گفت با تو مث کف دست صافم...

می گفت که ما ...

که م ا ...

که صدا قطع شد.

 

 

نوشته شده توسط عیسا در یکشنبه بیست و هشتم آذر 1389 ساعت 20:47

م ا

 

 

مرهم نداشتی،

                    محرم که داشتی!

 

 

 

نوشته شده توسط عیسا در جمعه پنجم آذر 1389 ساعت 13:51

با توام قدیمی!

 

برای دفاع از خود

نه چنگال دارم

نه دندانی قوی.

برای دفاع از خود

تنها می توانم

چند سوال مطرح کنم.

صبا زواره ای

 ــــــــــــــــــــــــــ

هی رفیق قدیمی!

هم خاطره درد های قدیم!
حواست نیست! پشتم را خالی کردی
!

حواست نیست پتک زدی به من ترک خورده!

این حرف هات مرهم نمی شود قدیمی!

منم و چنگک علامت سوال!

چیزی شبیه به "چرا؟".

 

 

نوشته شده توسط عیسا در سه شنبه ششم مهر 1389 ساعت 1:23

عبور

 

 یک سال

             دیگر

 گذشت...

.

ایستاده ام

با چشمانم که تنها یادگار کودکی من است

و حافظه ام

              سوغاتی برای آینده.

ایستادن درد دارد.

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط عیسا در چهارشنبه هفدهم شهریور 1389 ساعت 21:25

وا

 

 

 

   خیلی نرم و آهسته

   دی وا نه می شوم.

 

 

 

 

نوشته شده توسط عیسا در پنجشنبه چهارم شهریور 1389 ساعت 1:0

باید باور کنی! دنیا همینه، خواب روی شونه ی گرگ، یعنی یه خواب ابدی. گرگ یعنی خوش باوری.

 

 

گرگ

      شنگول را خورده است

گرگ

      منگول را تکه تکه می کند...

 

      بلند شو پسرم !

                           این قصه برای نخوابیدن است  !

 

 - گروس عبدالملکیان -

 

 

نوشته شده توسط عیسا در شنبه دوم مرداد 1389 ساعت 1:24

درد... هم

 

دریغا از رفیقانی که

                           هم آواز    

                                       من بودند

به سوی

              ا

                 و

                    ج

                       ویرانی

                                 پل  پرواز  من  بودند

.

 

هم درد من بود؟

اون هم دروغ ...

 

                          

نوشته شده توسط عیسا در پنجشنبه دهم تیر 1389 ساعت 2:42

مُردم.

 

به من گفت بیا.

به من گفت بمان.

به من گفت بخند.

به من گفت بمیر.

 

آمدم،ماندم،خندیم،           مُردم.

 

نوشته شده توسط عیسا در جمعه بیست و یکم خرداد 1389 ساعت 13:17

محدوده

 

روزی خواهم مرد

زودتر از آنچه فکرش را کنی

وآن قدر خواهم مرد

که حسابش از دست گورستان در برود

این هم برای خودش مساله ای است، نیست؟

با راه حلی بیهوده

با عبوری تا هیچ

هرگز بر نخواهم گشت

به جایی

که تکرار

آشیانه عقاب ها را هم واژگون می کند

جایی که حوصله

از شستن این همه بشقاب سر می رود

جایی که کسی

منتظرم نیست

آری بر نخواهم گشت

حتا اگر تمام فرشتگان التماس کنند

حتا اگر گورکن

سیگاری به من تعارف کند

.

 

- هومن حکیمی -

 

نوشته شده توسط عیسا در جمعه دهم اردیبهشت 1389 ساعت 21:10

ام

 

درخت ها در پای تبرها / این بود خلاصه ی خبرها

.

گفتم تا بدانی.

دریا هم که باشد، قطره هایش تمام می شود.

صبر.

من که تا پیشانی فرو رفته ام در صبوری.

باقیش را خدا بزرگ است.

باقیش...

.

به شرط حیات.

 

نوشته شده توسط عیسا در سه شنبه بیست و پنجم اسفند 1388 ساعت 12:36






 RSS